जपानी (日本語) शिकताना - 3

जपानी (日本語) शिकताना - १

जपानी (日本語) शिकताना - २

हिसाशीबुरी  दा ना (खूप दिवस झालेत ना आपण भेटून ..). आजच्या भागात एका भाषेत विचार करून दुसऱ्या भाषेत बोलायला गेलं  की  कशा गमती होतात ते बघूयात .

याचं अगदी क्लासिक उदाहरण आमच्या भावना सेन्सेई नेहमी सांगतात. एकदा एका मुलाला "काल क्लासला का आला नाहीस? " असं  विचारल्यावर "मे गा किमाशीता (शब्दश: भाषांतर: डोळे आले होते.)" असं  उत्तर मिळालं . आता सेन्सेई पण मराठीत विचार करू शकत होत्या म्हणून ठीक. पण एखाद्या जपान्यानी हे उत्तर ऐकलं  कि तो बिचारा सॉलिड गोंधळणार हे काय प्रकरण आहे म्हणून....

 आणखी एक उदाहरण त्यांनीच सांगितलेलं... एकदा जपानमधल्या एका कंपनीत मीटिंग सुरु होती.   मीटिंग बरीच लांबल्याने थोडा ब्रेक घ्यावा असं  ठरलं.  भारतीय मंडळी कंपनीच्या कॅन्टीनमध्ये बसून पुढचा अजेंडा ठरवत होती. तितक्यात एका जपानी माणसाचा फोने आला. ही सारी कॅन्टीन मध्येच आहेत हे कळल्यावर तो जपानी माणूस म्हणाला, "We will also go". हे ऐकून भारतीय माणूस वैतागला. आपण ह्यांना उशीर होऊ नये म्हणून बाहेर न जाता कॅन्टीनमध्येच जेवतोय आणि आता हे कुठे निघालेत..शेवटी जेव्हा दुभाष्या मध्ये पडला तेव्हा कळलं की  तो जपानी माणूस प्रत्यक्षात "आम्ही कॅन्टीनमध्ये येतोय", असंच  सांगत होता. पण जपानीत आपली आहे ती जागा सोडणं म्हणजे "जाणं " असल्यामुळे त्यांनी शब्दश: भाषांतर करून "We will come" च्या ऐवजी "We will go", असा शब्दप्रयोग केला. सुदैवानं, दुभाष्याला हे बारकावे माहित होते म्हणून ठीक... 

कालही वर्गात अशीच मजा झाली. एखाद्या गोष्टीचं  कारण कसं  सांगायचं  तो वाक्याचा प्रकार आम्ही शिकत होतो. उदाहरणादाखल प्रत्येकानी एकेक वाक्य बनवा असं सेन्सेईनी सांगितलं . माझ्या एका मैत्रिणीनी "काल लग्नाला गेल्यामुळे मी क्लासला आले नव्हते" असं वाक्य बनवायचं ठरवलं. आता मराठीत स्वत:चं  असो की  दुसऱ्याचं, लग्न ते लग्नच. पण जपानीत लग्न समारंभाला वेगळा शब्द आहे. त्यामुळे "काल मी लग्नाला गेले होते" याचं  शब्दश: भाषांतर केलं की "काल माझं  लग्न होतं", असा अर्थ निघतो. साहजिकच तिचं वाक्य ऐकताना हा फरक माहित असणाऱ्यांची हसून पुरेवाट झाली.  

परवा असाच एक घोळ मी पण केला. "जिंको" म्हणजे Population, असंच लक्षात असल्यामुळे bacteria ची जिंको असा शब्दप्रयोग मी वापरला. आता खरं  तर जिंको म्हणजे लोकसंख्या. त्यामुळे मी नक्की bacteriaच्या संख्येबद्दल बोलतीये की माणसांच्या हे न कळल्यामुळे समोरची जपानी मुलगी पूर्णच गोंधळली आणि मला हा प्रकार कळलाच नाही. नंतर एका मैत्रिणीने जिंकोतला जीन म्हणजे माणूस हे लक्षात आणून दिल्यावर माझी ट्यूब पेटली. शब्द वापरण्यापूर्वी कांजी डोळ्यापुढे आणणं  सेन्सेईना का गरजेचं  वाटतं ते मला पहिल्यांदा इतक्या प्रकर्षाने  जाणवलं.  

असंच आणखी एकदा आम्ही काही वाक्य बनवत होतो. माझ्या मैत्रिणीनी "जखम झाली की रक्त येतं " असं  वाक्य बनवलं. नेहमीप्रमाणेच वाक्य आधी मराठीत बनवून नंतर जपानीत भाषांतर केलं आणि मग झाली कीपरत गडबड. जपानीत आतून बाहेर यायला वेगळा शब्द आहे. आणि तो न वापरल्यामुळे रक्त असं समोरून पळत पळत भेटायला  येतंय असं दृश्य डोळ्यापुढे आलं  आणि आम्ही पोट धरून हसायला लागलो.

पूर्वी एका लेखात मराठी पुस्तकं इंग्रजीत भाषांतरित करताना "जेवायला पाने घेतली", "लोक तमाशा बघत होते" अशा वाक्प्रचारांचे भाषांतर करताना विशेष काळजी घ्यावी लागते हे वाचला होतं . आता दिवसेंदिवस त्याचा प्रत्यय यायला लागलाय...

जपानी (日本語) शिकताना - 2

जपानी ( 日本語 ) शिकताना - 1

आमचा जपानीचा क्लास सुरु झाल्यावर थोड्याच दिवसात म्हणजे 6 ऑगस्टला "तानाबाता फेस्टिवल" होता. आकाशगंगेमुळे एकमेकांचा विरह सहन कराव्या लागणाऱ्या ओरिहीमे आणि हिकोबोशी या दोन ताऱ्यांचा भेटण्याचा दिवस म्हणजे हा सण. ओरिहीमे ही तेन्तेईची (आकाशाच्या राजाची) मुलगी. लग्नानंतर दोघांचंही आपआपल्या कामाकडे दुर्लक्ष होऊ लागल्यानं चिडून तेन्तेईने दोघांना आकाशगंगेच्या दोन बाजूंना टाकलं. विरहानं दु:खी झालेल्या ओरिहीमेवर दया आल्यानं मग तेन्तेईने वर्षातून एकदा म्हणजे चांद्र दिनदर्शिकेनुसार सातव्या महिन्याच्या सातव्या दिवशी दोघांना भेटण्याची परवानगी दिली. तो दिवस म्हणजे तानाबाता फेस्टिवल. ही सारी गोष्ट ऐकताना चंद्र-दक्ष-रोहिणी यांची चंद्राच्या क्षय-वृद्धी संबंधातली कथा आठवली. आणि जाणवले, संस्कृती भारतीय असो की जपानी की आणखी कुठली. सण - उत्सवांच्या कथांचा मूळ गाभा तोच.

नंतर आले ते कोरे, सोरे, आरे, दोरे. थोडक्यात हे, ते, ते तिथले आणि कोणते. यांच्यानंतर "वा" पार्टिकल लावून "कोरे वा कोकुबान देस" म्हणजे "हा फळा आहे", अशी वाक्ये सुरु झाली. मग कुणीतरी शोध लावला. बहुदा "दुरून डोंगर साजरे " प्रमाणे जपानी लोकांना दूरच्या वस्तू आवडतात. म्हणून दूरच्या वस्तूबद्दल बोलायची सुरुवातच " आरे वा" अशी होते. हे सारं अचल वस्तूंसाठी. साधारण अशाच धर्तीवर चल - अचल सर्वांसाठी चालणारे हे, ते, त्या तिथले आणि कोणते म्हणजे कोनो, सोनो,  आनो, दोनो . इथे, तिथे, त्या तिकडे आणि कुठे असं जागेबद्दल बोलायचं झाला की कोको, सोको,  आसोको, दोको; दिशांबद्दल बोलायचं झालं की कोचिरा, सोचिरा, आचिरा, दोचिरा; अशी को, सो, आ, दो ची जणू नवी बाराखडीच शिकायला मिळाली.

त्यानंतर शिकवली गेली ती वेगवेगळ्या देशांची जपानीतील नावे. भारत, इंडिया, हिंदुस्तान इतकी नावे कमी आहेत की काय म्हणून आता जपानीत भारताला "इंदो" म्हणायचं हे कळले. तीच गत आपल्या शेजाऱ्याची . चायना, चीन आणि आता च्यूगोकू . "देशवासीय" म्हणजे "~जिन ". म्हणजे आपण सारे "इंदोजिन". एकूणच या साऱ्यामुळे "भाषा" या प्रकाराचा धसका बसला की मग कुठल्याही भाषेचं नाव काढलं की पळून जायची इच्छा होणार, हे जाणूनच बहुदा प्रत्येक भाषेच्या नावानंतर “go” लावायची पद्धत आहे जपानीत. आपली मातृभाषा मराठीगो, राष्ट्रभाषा हिंदीगो आणि सध्या आपण शिकतोय निहोन्गो.

शिवाय नम्रपणे बोलायचं झालं तर शक्यतो आपल्या समोरच्या व्यक्तींना कधीही तू / तुम्ही म्हणायचं नाही . समजा वीणा नावाच्या मुलीला, तुला काय आवडतं , असं विचारायचं असेल तर “तुम्हाला काय आवडतं ” असं न विचारता “वीणासानला काय आवडतं ” असं विचारायचं . म्हणजे एखाद्या भारतीयानं हे ऐकलं तर अगं मग ती कोण वीणा तिलाच विचार नं, दुसऱ्यांना कशाला विचारतेस असा अनाहूत सल्ला येणार. पण मग थोडा विचार केला आणि “आऊसाहेबांची काय आज्ञा आहे आमच्यासाठी?” असं जिजाऊना आदरपूर्वक विचारणारे शिवराय आठवले.

एकूणात काय तर दोन भाषांमधली साम्यस्थळे आणि भेदस्थळे यांचा अभ्यास करणं हे मजेशीर ठरतंय.

जपानी (日本語) शिकताना - 1

खूप दिवसांपासून, खरं तर खूप वर्षांपासून एखादी परदेशी भाषा शिकायचा विचार करत होते. पण काही न काही कारणानं ते टळतच गेलं. शेवटी मागच्या जून - जुलैत सगळ्या गोष्टी जुळून आल्या आणि ऑगस्ट मध्ये अस्मादिकांचं जपानी प्रशिक्षण सुरु झालं. जपानी, चीनी भाषा म्हटलं की पहिली आठवते ती किचकट चित्रलिपी. त्यामुळेच बहुदा मी कुठलीही युरोपीय भाषा न निवडता जपानी निवडली. शिवाय शिस्तप्रिय आणि कमी साधनसंपत्तीच्या जोरावरही समृद्ध, प्रगत बनलेल्या, अणुबॉम्बमुळे बेचिराख होऊनही फिनिक्सप्रमाणे उड्डाण करणाऱ्या जपान बद्दल इतर देशांपेक्षा जरा जास्तच आपुलकी होती ती वेगळीच.

“はじめまして(हाजीमेमाश्ते)” असं म्हणून एकमेकांशी ओळख झाली आणि मग सारे वर्गमित्र हे ~さん(सान) बनले. प्रत्येकाच्या नावानंतर सान लावूनच हाक मारायची जपानी नम्रता अंगी बाणवायचा प्रयत्न सुरु झाला. स्वाती 先生 (सेन्सेई - teacher) आणि हर्षदा 先生 च्या मदतीनं, आम्ही जपानीच्या बालवाडीत प्रवेश केला. जपानला जपानीत “ 日本 (निहोन किंवा निप्पोन)” म्हणतात हे ऐकून "इंडिया - भारत"ची आठवण झाली आणि एक समान धागा मिळाला. जपानी राष्ट्रध्वजाचं वर्णन आणि इतर तांत्रिक माहिती घेऊन आमचा वर्ग सुरु झाला.

सुरुवातीला फक्त मौखिक असणाऱ्या या भाषेत आता ३ लिपी आहेत – हिरागाना, काताकाना आणि कांजी . हिरागाना आणि काताकाना या प्रत्येकी ४६ अक्षरांच्या वर्णमाला आणि कांजी ही पारंपारिक चीन कडून आयात केलेली चित्रलिपी. कांजींची संख्या तर हजारोत. त्यामुळे यंदा आपल्याला हिरागाना, काताकाना आणि १५० कांजी शिकायच्या आहेत हे ऐकून धडकीच भरली. चौकोनात प्रमाणबद्धपणे आणि ठराविक दिशेने आणि क्रमाने रेषा काढून वहीत उमटणारी अक्षरं मनाला आनंद द्यायची. पण हीच अक्षरं त्याच्या रेषाक्रमासह (stroke order) लक्षात ठेवणं अवघड जाई. शिवाय, अक्षरांचे उच्चार आठवणं म्हणजे अजूनच तारांबळ. हिरागानातला “से” थोडा थोडा देवनागरीतल्या “ए” सारखा दिसतो. मग इतक्या वर्षांपासूनच्या “ए ” ला क्षणभरापुरतं विसरून “से” म्हणणं, फारच अवघड होतं. मग थोड्या दिवसात आलं ते 日本語初歩 (निहोन्गो शोहो) नावाचं पाठ्यपुस्तक. त्यामुळे लेखन, वाचन आणि संभाषण अशा तीन पातळ्यांवर भाषा विकासाचे आमचे प्रयत्न सुरु झाले. शुभ प्रभात, शुभ रजनी या नेहमीच्या शुभेच्छांसोबतच घरातून बाहेर पडणं, परत येणं, जेवण सुरु करणं, संपवणं, दुकानात येणं इत्यादी अनेक गोष्टींसाठीचे नवनवे शुभेच्छासंदेश आमच्या शब्दकोशात भर टाकत होते. मराठी - हिंदी - इंग्लिश पेक्षा जाणवलेलं प्रमुख वेगळेपण म्हणजे अनेकवचनांचा अभाव. एक झाड पण की आणि अनेक झाडे पण कीच. इथंही इतक्या वर्षांपासून डोक्यात घट्ट बसलेल्या की म्हणजे किल्ली या समीकरणाला छेद द्यावा लागत होता. पण वचन एकच असलं तरी अनेक वस्तू झाल्या की मोजाव्या लागणारच. आजवर या चराचर सृष्टीतील यावज्जीव सजीव - निर्जीवांना मोजण्यासाठी १, २, ... या एकाच अंक - तागडीत तोलायची सवय होती. पण जपानीत तर माणूस, प्राणी, पक्षी, लांब वस्तू, इमारती, यंत्रे, सपाट वस्तू अशा अनेक तऱ्हेच्या वर्गवारींसाठी स्वतंत्र मोजणी तक्ते. ते सारे लक्षात ठेवून सुयोग्य जागी वापरताना नाकी नऊ येत. मग आले विशेषण – क्रियापदांचे प्रत्येकी २ आणि ३ प्रकार. पुढे पुढे जशी मोठी वाक्यं आली तशी भारतीय भाषा आणि जपानीतली समानता दिसायला लागली. त्यामुळेच, जपानी वाक्यं इंग्लिश पेक्षा मराठी -हिंदीत अनुवादित करणं सोपं जात असे. शिवाय, करून ठेव, बघून घे, करून बघ अशी दुहेरी क्रियापदंही जपानीत आहेत.

अशा अनेक गोष्टींचा वेध घेत घेतच वर्ष संपलं. सध्या इथेच थांबते. उरलेल्या वैशिष्ट्यांवर परत कधीतरी बोलूयात. じゃまた( ज्या -माता) .

Attention Please

( Japanese serial " アテンションプリーズ ")

This cute little story of transformation of a tomboyish, overconfident, careless rock singer to a caring, mature flight professional is worth watching. The story is that of Misaki Youko (played by Ueto Aya), a girl who grew up with 4 brothers and a father. Naturally, she went on to become a tomboyish teenager, with no female friends. Being a cabin attendant is the most unsuitable job for her. But, just because a friend she has a crush on, says that he would like to see her in uniform, she applies for the post. During the interview, she manages to conceal her rock-star like appearance by borrowing a costume from the fellow interviewee and surprisingly, gets selected.
Here onwards starts the real drama - her continuous struggle to fit her unrefined self into the sophisticated surroundings; all this while dealing with a strict trainer Mikami Tamaki (Played by Maya Miki), not-so-supportive classmates and seniors. Everything she does is wrong, right from the speed of bowing to the tone of her speech. This obviously leads to frustration fueled further by her crush falling in love with some other girl. She almost gives up the wish to become a cabin attendant, now that the main motive is lost, but the trainer challenges her. Too proud to accept her failure, Misaki starts training again, just to defeat the trainer, though she is no more interested in the job. Her instinctive behaviour leads to some incidences which make her infamous. People start commenting that she is the one who is spoiling the whole class and how could someone like her get selected in the first place. But then, a moment comes. Just for fun, she wears a senior's uniform and then realizes the responsibility that comes with it. The immense satisfaction derived from helping an utterly confused Chinese traveller by communicating through sign/body language (due to language barrier), makes her start loving this job. In addition to this are the encouraging words from a newly acquired engineer friend, Nakahara Shouta (played by Nishikyodo Ryo).

Finally, as the exam nears, Misaki works really hard and performs pretty well. During the practicals, she maintains her smiling face though the examiner tries to pester her by her actions. Everyone agrees that she should pass, but the trainer declines. This is the most shocking incident for Misaki as this was the first time that she had done something so seriously and had still been a failure. This leads to the increase in her hatred for the trainer. But when finally, she realizes that the trainer knows her "inner beauty", more than anyone else and wanted her to become perfect, she softens, works hard again and finally passes the second test. During OJT (On the Job Training) again she does some classic mistakes, but when scolded by the senior Asou Kaoru (played by Fueki Yuko) and Captain Sakurada (played by Kohinata Fumiyo), tries correcting herself. In fact, later she manages to handle a critical situation, by her keen sense of observation and presence of mind. In her last OJT flight, she handles an unconscious passenger courageously despite being frightened in her mind.

On the final day of her training, both Misaki and the trainer are overwhelmed when Misaki admits that though she hated the trainer, it's because of her that she could attain this height. Also, the training section chief Dazai (played by Inoue Jun) admits that he pleaded with the interviewers for selecting Misaki, as he thought she can become a cabin attendant with a new charm.

"Never give up" attitude of Misaki, patience and strictness of Mikami trainer, section chief Dazai's faith in Misaki and the trainer, Captain Sakurada's well thought advices to Mikami trainer, Nakahara's never ending support to Misaki.... all these help Misaki grow into a professional cabin attendant who adds a special personal touch to the service she offers. We are simply surprised to see this transformation and how a seemingly unimportant job can be challenging as well as critical.

What if,

1. Dazai hadn't thought of selecting someone who is out of the box

2. Misaki had given up at one of the many frustrating moments

3. Mikami trainer had thought even once that Misaki is useless and gave up working on her (She had to put up with the comments from her colleague, students on why Misaki is not being kicked out by her and at the same time she had to listen to the hateful remarks from the hurt Misaki)

4. Sakurada captain hadn't assured Mikami trainer that she is doing her best.

Culmination of the efforts of so many people was a "a great new hire with special charm".

All these people lead by endearing Misaki and patient Mikami tell us, to believe in ourselves and to learn from those around us because, no job is easy and no individual is useless.....

अकिरा योशिझावा आणि कागदी दुनिया

आज सकाळी google doodle नं लक्ष वेधून घेतलं - कागदी google आणि फुलपाखरे... आणि मग कळलं की आज अकिरा योशिझावाची जयंती आणि पुण्यतिथी दोन्ही आहे म्हणून...

कोण होता हा अकिरा योशिझावा? पारंपारिक जपानी कला ओरिगामीला जगण्याचं साधन बनवण्याचे धाडस सर्वप्रथम केलं ते यानंच. ९४ वर्षांच्या आपल्या आयुष्यात तब्बल ५०,००० हून अधिक ओरिगामीच्या कलाकृती बनवणारा हा अवलिया. कंपनीत भूमिती शिकवण्यासाठी त्यानं ओरिगामीचा वापर सुरु केला आणि मग त्याच्या लहानपणापासून जोपासलेल्या छंदाला खत-पाणी मिळालं. या ध्यासापायी पुढं त्यानं कंपनीतली नोकरीदेखील सोडली. १९३७ साली हे नक्कीच खूप धाडसाचं होतं. साहजिकच सुमारे१५ वर्षं गरिबीत दारोदार भटकत घालवावी लागली. तरीदेखील निराश न होता १९५४ साली त्यानं Atarashi Origami Geijutsu (नवी ओरिगामी कला) या नावाचं पुस्तक लिहिलं. या पुस्तकातील घड्यांसाठीची notations आजही प्रमाण म्हणून वापरली जातात. याच वर्षी, म्हणजे त्याच्या वयाच्या ४३ व्या वर्षी, तोक्यो मध्ये International Origami Centre ची स्थापनाही त्यानं केली. पुस्तकामुळे त्याची आर्थिक परिस्थितीही सुधारू लागली होती. पण सच्चा कलाकार असलेल्या अकिराने आपल्या कलाकृती कधीही विकल्या नाहीत. त्या इतरांना भेट देण्यात किंवा प्रदर्शनासाठी देण्यातच त्याला आनंद मिळत असे.
ओरिगामीच्या थोड्याश्या ओबडधोबड कलाकृतींना अधिक गोलाई देऊन सुबक करण्यासाठी अकिराने "wet folding " या नवीन तंत्राचा वापर सुरु केला. कागद थोडासा ओलसर करण्याच्या या तंत्रानं ओरिगामी कलाकृतींमध्ये 3-d परिणामही अधिक उत्तमरीत्या साधला जाऊ लागला.
तर असा हा महान कलाकार आज "google doodle" च्या माध्यमातून आपल्या सर्वांच्या घराघरात पोचलाय.

折り紙 - Origami

Haven't written anything since long... In fact there has been a drought of posts in 2012. But there is a reason behind it. Was busy with some creative stuff apart from writing. Here is the final output of the same seen through Deep's camera..... (Click the caption for enlarged view along with the names)

Origami City

It all started when our Japanese teacher told us about the exhibition "Reflections-2012" showcasing some aspects of Japanese lifestyle and culture to be held at Ranade Institute. We were supposed to present something related to Origami. First we started with the idea of airport, but finally landed on this city. Meanwhile, there was also a chart to be prepared related to origami stories. So, with so many things to do along with the regular work, couldn't take out time for blogging....

It was really an interesting experience... to see almost real-life like objects emerging out of a plane sheet of paper, without using anything other than the paper and our hands (Not even scissors, gum etc.). The word Origami literally means folding paper (Ori = To fold, Kami= Paper). So, our city consists of just twists and folds & no destructive acts like cutting.....

Showcasing this city and explaining the types of origami, telling the stories related to it to the visitors on the actual tenrankhai (exhibition) day was even more interesting. The most enjoyable experience was to tell these things to Japanese people in chyotto chyotto Nihongo (Little bit of Japanese) and listen to their excited responses in थोडा थोडा हिंदी / थोडी थोडी मराठी. In fact I even got a 5-yen coin, which is considered to be a lucky coin in Japan, from a Japanese girl.... So, in all it was a good republic day!!!

गोष्ट खासा-जीझोची - जपानी नववर्षाची

जपानच्या एका डोंगरावर एक आजी - आजोबा राहत होते.  खासा (वेताच्या टोप्या) विकून ते आपला उदरनिर्वाह करीत. नवीन वर्ष सुरु होण्याच्या आदल्या दिवशी घडलेली ही गोष्ट. आजी आजोबांना म्हणाली, "उद्या नवीन वर्ष सुरु होणार. केक बनवायला सामान आणायला हवं." आजोबा म्हणाले, "तू काळजी करू नकोस. मी बाजारात जाऊन  खासा  विकतो आणि मिळालेल्या पैशातून सामान घेऊन येतो."

पाच खासा घेऊन आजोबा बाजारात गेले. दिवसभर त्यांनी खूप प्रयत्न केला; पण त्या खासा कोणी घेतल्याच नाहीत. निराश होऊन आजोबा परतीच्या वाटेला लागले. थंडी वाढू लागली होती. हिमवृष्टीही सुरु झाली. अचानक आजोबांचा लक्ष एका जीझोकडे गेलं. गावाचं आणि विशेषतः लहान मुलांचं रक्षण करण्यासाठी असे जीझो  (पुतळे) असत. बघता बघता बर्फाने झाकले गेलेले सहा जीझो आजोबांना दिसले. आजोबांनी हात लावून पाहिलं. बिचारे जीझो चांगलेच गारठले होते. आजोबांना त्यांची दया आली. आपल्यासोबतच्या खासा काढून त्यांनी जीझोंना घालायला सुरुवात केली. पण त्यांच्याकडे पाचच खासा होत्या आणि जीझो तर सहा होते. इतक्यात आजोबांना काही तरी सुचलं. ते सहाव्या जीझोकडे गेले आणि आपल्या डोक्यावरची खासा काढून त्याला घालत म्हणाले, "ही काही तितकी नवी नाही, पण तरी थोडी थंडी तर नक्कीच कमी करेल ती." आणि समाधानाने आजोबा घरी परतले.
थंडीत कुडकुडणाऱ्या, बर्फानं माखलेल्या आजोबांना पाहून आजी म्हणाली, "अरे तुमची खासा कुठं गेली? ". आजोबांनी सारी गोष्ट आजीला सांगितली. केकचं सामान आणता आलं नाही म्हणून त्यांना वाईटही वाटत होतं. पण आजी त्यांना म्हणाली, "छानच केलंत तुम्ही. केक नाही केला तरी काही बिघडणार नाही." आणि दोघंही आनंदानं झोपी गेले.
रात्री अचानक मोठ्या आवाजानं आजी - आजोबा जागे झाले. कोणीतरी बर्फात चालत, गात येत असल्याचा आवाज येत होता.  आजी - आजोबा दोघे उठून बाहेर आले. जसजसं ते बाहेर येऊ लागले, तसे गाण्याचे बोल स्पष्टपणे ऐकू येऊ लागले.

"A kind old man walking in the snow
Gave all his hats to the stone Jizo.
So we bring him gifts with a yo-heave-ho!"

दार उघडून पाहतात तो काय, दारात सुंदरसा केक ठेवलेला होता आणि दूरवर ते खासा घातलेले सहा जीझो बर्फात आपल्या पाऊलखुणा ठेवत जात असलेले त्यांना दिसले.
मग काय मंडळी, कशी वाटली गोष्ट. एकूण काय तर जपान असो वा भारत वा आणखी कुठला देश ... सर्वांवर प्रेम करा आणि गरजूंना मदत  करा, असाच संदेश या साऱ्या लोककथा देतात.